Ik ben Marloes, 27 jaar, geboren en getogen in het uitgestrekte Groningse landschap en nu neergestreken in het altijd spannende Rotterdam. Samen met mijn vriend woon ik in een karakteristiek appartement uit 1924, omringd door statige platanen en onze gezellige buren. Het appartement hebben we de afgelopen twee jaar verduurzaamd en verbouwd tot ons droomhuis. Hoewel ons stadse dakterras snel het gevoel geeft even ‘buiten’ te zijn geweest, zijn we ook trotse eigenaren van een volkstuintje op fietsafstand. In de tuin zijn we momenteel bezig met het bouwen van een ieni-mini buitenhuisje van 4x4m en het creëren van een ecologische tuin en moestuin.

Naast ons huis en de tuin probeer ik mezelf zoveel mogelijk ruimte te geven om al mijn creatieve energie kwijt te kunnen. Ik speel piano, lees alles wat los en vast zit, beoefen moderne dans en teken en schilder ook graag. Mijn interesses zijn breed en gevarieerd. Maar ik ben vooral nieuwsgierig naar hoe andere mensen wonen, natuur en veranderende landschappen om mij heen, de complexe geschiedenis van de VS, en emancipatiebewegingen. Ik ben een idealist en zie mijn werk als architect als middel om mijn idealen waar te kunnen maken. Mensen inspireren mij, de maatschappij inspireert mij, natuur inspireert mij. Architectuur is voor mij de ultieme samenkomst van deze drie en dat wat ik het liefste zoek.

Als architect streef ik ernaar met zorg, precisie, kalm en bewust om te gaan met opdrachten, de wereld, en mensen om mij heen. Ik ben ervan overtuigd dat gebouwen in harmonie ook mensen in harmonie brengen. Dit betekent dat alle kanten van een gebouw samen moeten werken en evenveel aandacht moeten ontvangen van een ontwerper. Hoe een gebouw van binnenuit wordt gezien (ook wel ‘het interieur’) is iets wat vaak wordt beschouwd als een nieuwe laag die bovenop de bouwkundige structuur wordt aangebracht. Hierdoor ontstaan er jammer genoeg te veel ruimtes die generiek en niet sprekend zijn voor de functie die ze huisvesten. Ik ben ervan overtuigd dat een integratie nodig is en alleen dan duurzame en prettig ruimtes ontstaan. Hiervoor is empathie en begrijpen van je doelgroep op een psychologisch en cultureel niveau noodzakelijk. Deze persoonlijke kanten stimuleren en motiveren mijn ontwerpproces enorm. De bebouwde omgeving wordt zo vaak voor lief genomen terwijl het onbewust een hele duidelijke stempel achterlaat op de mensen die er gebruik van maken. Voornamelijk bij projecten met een sociale, maatschappelijke en duurzame focus is dit belangrijk.

Het hoogst haalbare is voor mij een gebouw dat volledig steun geeft aan zijn gebruiker. Ik denk namelijk dat juist de doelgroepen die normaal niet in contact komen met bijzondere architectuur het verdienen een gebouw om zich heen te hebben dat speciaal voor hen is gemaakt.